گزارش
گفتگو
یادداشت و مقاله
  • آرشیو اخبار

  • ۱۳۹۳/۰۶/۲ - ۱۳:۱۲


    دیدار با امام جمعه شهرستان آغازگر شروع برنامه های هفته دولت

    نگاه آبیک: در این دیدار که فرماندارشهرستان آبیک به همراه رئیس سازمان تبلیغات، بهزیستی و رئیس اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی حضور پیدا کردند. به گزارش خبرنگار نگاه آبیک، فرماندار در دیداربا امام جمعه شهرستان آبیک، با اشاره به شعار هفته دولت که آرامش و امید نام گذاری شده است، گفت: سال گذشته با اینکه […]

    Print Friendly

    نگاه آبیک: در این دیدار که فرماندارشهرستان آبیک به همراه رئیس سازمان تبلیغات، بهزیستی و رئیس اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی حضور پیدا کردند.

    فرماندار آبیک

    به گزارش خبرنگار نگاه آبیک، فرماندار در دیداربا امام جمعه شهرستان آبیک، با اشاره به شعار هفته دولت که آرامش و امید نام گذاری شده است، گفت: سال گذشته با اینکه یکی از سال های مالی بدی برای دولت بود، اما با همه این اوصاف فقط در شهرستان آبیک ۱۶ میلیارد تومان پروژه های افتتاحی داریم و این نشاندهنده این است که ما در هر شرایطی خدمت رسان مردم خوب ایران هستیم.

    داداشی با اشاره به بحث تسهیلات به روستاها گفت: در این هفته گاز رسانی به ۴ روستای شکرناب، زرجه بستان و دو روستای دیگر را داریم، این نشاندهنده این است که بعد از ۳۵ سال از انقلاب باز هم تمام تلاش خود را برای روستاییان می کنیم، تا آن ها بتوانند زندگی راحتی داشته باشند.

    وی با اشاره به سایر برنامه های امروز گفت: امروز اجرای جداول، اجرای زیر سازی و آسفالت معابر در روستاهای زیاران، قشلاق و ناصرآباد را داریم و در سایر روستاها، اجرای تک نهر (بهجت آباد)، با توجه ب مشلات عمده آب آشامیدنی در روستاهای شهرستان آبیک، طرح های چاه عمیق و بهسازی چشمه ( انجیلاق) تأمین و توضیع آب آشامیدنی (روستای ابراهیم آبادکوهپایه)، طراحی مجدد و افزایش عمق نصب و تعویض منصوبات چاه و غیره را در دست اجرا داریم که امروز افتتاح می کنیم.

    به گزارش خبرنگار نگاه آبیک، مسئولین با رفتن به روستاهای زیاران، کوندج، قشلاق، ناصرآباد، زرجه بستان، انجیلاق، جزمه، صمغ آباد، توداران، بهجت آباد، حسین آباد کرد، فالیزان، آقچری، ابراهیم آباد کوهپایه، شهرستان، حاج تپه، خرم پشته و رضی آباد طرح های اجرایی آن روستاها را افتتاح کردند.

    یکی از مشکلات عمده مردم روستاهای اطراف آبیک مشکل آب بوده است. آب های روستایی شهرستان به چند صورت تأمین می شود، از جمله آب های زیر زمینی است. آب‌هاى زیرزمینى ارزان‌ترین و عملى‌ترین وسیله‌ٔ تأمین آب براى جوامع کوچک هستند. آب زیرزمینى بهتر از آب‌هاى سطحى است زیرا خود زمین به‌عنوان یک محیط پالایش مؤثر است. مزایاى آب‌هاى زیرزمینى عبارتند از:

    ۱. احتمالاً بدون عوامل زنده‌ٔ بیمارى‌زا است.

    ۲. به‌طور معمول نیازى به تصفیه ندارد.

    ۳. تأمین آب احتمالاً حتى در فصل‌هاى بدون باران حتمى است.

    معایب آب‌هاى زیرزمینى عبارتند از:

    ۱. داراى مقدار زیادى مواد معدنى (نمک‌هاى کلسیم و منیزیوم) که باعث سختى آب مى‌شوند.

    ۲. نیاز به تلمبه یا ترتیب دیگرى براى بالا کشیدن آب هست.

    آب‌هاى زیرزمینى به‌طور معمول شامل چاه‌ها و چشمه‌ها هستند. چاه‌ها خود به دو دسته‌ٔ چاه‌هاى کم‌عمق و چاه‌هاى عمیق، چاه‌هاى حفرشده با دست و چاه‌هاى لوله‌گذارى شده، تقسیم مى‌شوند.

    در بعضى کشورها – مانند هندوستان – چاه‌ها منبع اصلى تأمین آب روستاها و شهرهاى کوچک هستند. از نظر فنى چاه‌ها بر دو نوع هستند؛ چاه کم‌عمق نوعى است که از نخستین لایه‌ٔ نفوذناپذیر زمین آب مى‌کشد. واژه‌ٔ کم‌عمق نشان‌دهنده‌ٔ اندازه‌ٔ عمق چاه نیست. چاه عمیق آن است که از نخستین لایهٔ نفودناپذیر زمین عبور کرده و آب را زیر نخستین لایه‌ٔ نفوذناپذیر مى‌کشد.

    بیشتر چاه‌‌هاى تأمین آب روستاها از نوع کم‌عمق هستند و به‌طور کلى این چاه‌ها به استعداد آلوده‌‌‌شدن از منابع آلوده‌کنندهٔ مجاور (مانند مستراح، آب‌ریزگاه، زه‌کشی، چاه فاضلاب، چاهک‌هاى جاذب و محل گردآورى کود) مشهور هستند. از این‌رو اگر چاه‌هاى کم‌عمق‌تر بهسازى نشوند یک خطر بهداشتى براى جامعه محسوب مى‌شوند. چا‌ه ‌عمیق هم اگر سر آن باز، و بد ساخته شده و در برابر آلوده شدن حفاظت نشده باشد مى‌تواند یک خطر بهداشتى بشود.

    چاه‌هاى آرتزین نوعى چاه عمیق هستند که آب آنها از سطحى بالاتر از سطح زمین کشیده مى‌شود و چون بین دو لایهٔ نفوذناپذیر تحت فشار قرار دارد آب خودبه‌خود بیرون مى‌آید. چاه‌ها را برحسب روش ساخته شدن آنها هم مى‌توان طبقه‌بندى کرد: چاه‌هاى حفر شده با دست و چاه‌هاى لوله‌گذارى شده. چاه‌هاى حفر شده با دست تقریباً از همه رایج‌تر هستند.

    چاه بهداشتى چاهى است که در محل مناسب حفر شود، ساختمان آن خوب باشد و در برابر آلودگى محافظت شود و بازده آن آب سالم تأمین کند. نکات زیر را هنگام ساختن یک چاه بهداشتى باید در نظر گرفت:

    محل استقرار: نخستین مرحلهٔ ساختن چاه انتخاب محل مناسب است. اگر قرار باشد از آلودگى میکروبى جلوگیرى و پرهیز شود نباید چاه کمتر از ۱۵ متر با منبع احتمالى آلودگى فاصله داشته باشد. باید چاه در سطحى بالاتر حفر شود تا از آلودگى احتمالى محفوظ باشد. فاصله‌ٔ بین چاه و خانه‌هاى مصرف‌کنندهٔ آب آن هم باید در نظر گرفته شود. اگر محل حفر چاه دور باشد ممکن است مردم از آن استفاده نکنند، و از این‌رو توصیه مى‌شود چاه در محلى قرار داشته باشد که هیچ‌یک از مصرف‌کننده‌ها بیش از صد متر با آن فاصله نداشته باشند.

     دیوار چینى داخل چاه: باید دیوار داخل چاه از جنس آجر یا سنگ و با ملاط سیمان باشد و حداقل تا عمق ۶ مترى دیوار داشته باشد به‌طورى که آب نتواند از سطوح بالائى و کنارى به چاه داده شود بلکه از قسمت‌هاى پائینى آب وارد چاه شود. باید دیوار چاه تا ارتفاع شصت تا نود سانتى‌مترى بالاتر از سطح زمین داشته باشد.

     دیوارهٔ اطراف چاه: باید دیوارى به بلندى حداقل ۷۵ – ۷۰ سانتى‌متر در اطراف چاه روى زمین کشیده شود.

     سکو: یک سکوى بتونى باید در اطراف چاه ساخته شود که حداقل یک متر از هر طرف امتداد یابد. باید این سکو شیب ملایمى داشته و آب‌ها را به آب‌روئى که در امتداد کنارهٔ آن ساخته شده هدایت کند.

     آب‌رو: باید یک مجراى بادوام براى هدایت آب‌هاى سرریز به‌ طرف خارج و به یک جوى آب‌رو عمومى یا چاله‌ٔ جاذب ساخته شود. چالهٔ جاذب باید دورتر از حوزهٔ مخروط پالایش (منطقه‌ٔ آبگیر چاه) باشد.

    سرپوش چاه: باید قسمت بالائى چاه با یک درپوش بتونى پوشیده شود. زیرا انبوه آلودگى‌ها به‌طور مستقیم از سر چاه مى‌تواند به درون آن داخل شود. مطالعات نشان ‌داده‌اند که سرپوش چاه به تنهائى مى‌تواند کیفیت میکروب‌شناختى آب چاه را به‌طور چشمگیرى بهبود بخشد. بنابراین چاه‌هاى سر باز را نمى‌توان بهداشتى به‌شمار آورد. اگرچه از نظر ساختمانى خوب درست شده باشند.

     تلمبهٔ دستی: چاه باید به یک تلمبهٔ دستى مجهز باشد تا آب به طریق بهداشتى از آن به بالا کشیده شود. مطالعات نشان داده‌اند که در صورت نصب تلمبه بهبود چشمگیر در کیفیت میکروب‌شناختى آب به‌دست مى‌آید. باید تلمبهٔ دستى از انواع بزرگ باشد تا در برابر تلمبه‌زدن‌هاى مردم تاب بیاورد. باید خدمات نگاهدارى کافى وجود داشته باشد و در صورت اشکال در کار تلمبه باید بلافاصله تعمیر شود.

    مسؤولیت مصرف‌کنندگان: تنها حفر چاه بهداشتى تضمین‌کنند‌هٔ نبودن بیمارى‌هاى منتقله به‌وسیلهٔ آب نمى‌باشد مگر آنکه مصرف‌کنندگان هم – چه به‌‌صورت فردى و چه به‌صورت خانوادگى – بعضى احتیاط‌هاى اساسى را رعایت کنند. از این قرار؛ در محوطه‌ٔ اطراف چاه باید پاکیزگى مطلق رعایت شود، شستن لباس و دام‌ها و ریختن زباله و فضولات و آب‌تنى و غسل افراد باید منع شود، نباید از سطل و طناب شخصى افراد براى کشیدن آب از چاه استفاده شود بلکه باید آب چاه با تلمبه خارج و با وسایل تمیز و بهداشتى به خانهٔ افراد برده شود. همهٔ اینها به آموزش بهداشت نیاز دارد.

    – کیفیت آب: باید کیفیت فیزیکی، شیمیائى و میکروب‌شناختى آب در حد استانداردهاى پذیرفتنى آب سالم و تمیز باشد.

    به گزارش خبرنگار نگاه آبیک و مصاحبه با مردم رستاهایی که طرحها در آن اجرا شده است، با اجرای این طرح ها عمده مشکلاتشان برطرف شده است. و از اجرای این طرح ها احساس رضایت و خورسندی می کردند.

    انتهای پیام/

    Print Friendly

    پاسخ دهید

    نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *


    هشت + 7 =